Johan Derksen begrijpt weglopen Wierd Duk uit NPO-talkshow: ‘Het was met voorbedachten rade’

“Nou, daar gaan we,” begint Johan. “Wat vond je ervan? Ik heb aandachtig zitten kijken, maar vanaf de eerste seconde zag je het al. Die mevrouw – Palatsch heet ze geloof ik – straalde met haar hele lichaam uit dat ze een bloedhekel aan Wierd had. Ze wilde hem niet aan tafel hebben. En je zag het: ze had in haar telefoon allemaal aantekeningen klaarstaan. Haar enige missie was: Wierd voor schut zetten.”

“Maar Wierd kwam daar gewoon binnen met het idee dat er een normale discussie zou plaatsvinden,” gaat hij verder. “Maar als iemand tegenover je zit met maar één doel – jou onderuit halen – dan is er eigenlijk maar één verstandige optie: weggaan. Waarom zou je blijven zitten?”

“Nee hoor, jij zou ook niet weggaan, Johan,” wordt er gegrapt aan tafel.

“Jawel,” antwoordt hij droog. “Als iemand me tien minuten lang zo zou aanvallen, zou ik zeggen: ‘Dank voor deze opbouwende kritiek, ik ga er eens goed over nadenken.’ Maar het was meteen duidelijk: dit werd nooit een leuk gesprek. Zij zat er puur om Wierd te pakken.”

Er wordt herinnerd dat de vrouw in kwestie vooraf al had aangegeven niet met Wierd aan tafel te willen zitten. “Waarom zet je die twee dan samen in een uitzending? Als zij niet wil, moet ze toch zelf wegblijven? De eindredactie had besloten dat Wierd er wél zou zitten.”

Er lag eigenlijk een andere discussie op tafel – met Gert-Jan Segers – maar die kwam nooit van de grond. “Volgens mij was er iets op Twitter gebeurd, Segers wilde dat graag bespreken met Wierd, maar dat meisje had alleen maar gezegd: ‘Ik ben geen fan van Wierd.’ En toch zat ze er.”

“Maar goed,” vervolgt Johan, “ik vond dat ze zich schandalig opstelde. Die minachtende blik naar Wierd, en een verhaal dat totaal niet relevant was. Wierd heeft de juiste keuze gemaakt door op te stappen. Waarom zou je blijven als iemand je vanaf de eerste seconde zwart wil maken?”

Er wordt een voorbeeld gegeven van hoe het gegaan was:

“Je brengt mogelijk apocriefe verhalen de wereld in…
Nee, ik heb helemaal geen zin in dit. Wat is dit voor gedoe? Weet je wat?
Laat maar zitten. Hier ben ik niet voor gekomen. Fijne uitzending verder.”

“En eerlijk,” zegt Johan, “dat was ook de enige logische stap.”

Dan komt het gesprek op de nasleep. “Je kon erop wachten,” vertelt iemand. “Schimmelpenninck had maandag meteen alweer een column. Die noemt Wierd zelfs een slapjanus.”

“Dat is gewoon smaad,” klinkt het fel. “Die twee hebben al jaren een privéoorlog op sociale media, harde woorden over en weer. Moeten ze zelf weten. Maar Schimmelpenninck misbruikt zijn Volkskrant-column continu om Wierd af te branden. En de hoofdredactie laat het toe omdat Wierd van de Telegraaf is. Dat hoort niet.”

Er wordt gelachen: “Het is gewoon zijn verdienmodel. Zonder Wierd leest niemand die column. Als hij over Wierd begint, komen al die volgers eropaf. Bij dat meisje van de uitzending werkt het net zo.”

Er wordt gevraagd: “Maar wie is dat meisje eigenlijk?”
“Geen idee,” luidt het antwoord. “Maar ze kwam met voorbedachte rade. Dat was duidelijk.”

Dan komt de discussie op Wierd zelf: “Je kunt hem niet neerzetten als extreem rechts. Hij is de zoon van een dominee, gelovig, en op sommige punten juist behoorlijk links. Hij heeft gewoon een mix van ideeën. In sommige dingen rechts, in andere links.”

“En eerlijk,” zegt Johan, “ik vind hem een uitstekende gast aan tafel. Alles wat hij zegt zorgt voor discussie. Hij is goed geïnformeerd en kan zich verdedigen. Daarom begrijp ik niet helemaal waarom hij daar niet gewoon bleef zitten met een kwinkslag. Maar ja, het programma zat vol mensen die totaal niet kunnen improviseren.”

Het gesprek sluit af met een knipoog:
“Ik vroeg Wierd nog: ‘Waarom ga je daar eigenlijk zitten? Wat heb je te winnen?’ Hij zei: ‘Ja, eigenlijk niks.’ En vervolgens kom je terecht in zo’n flutprogramma.”