Faber SLOOPT kamerlid DENK volledig na bizarre beschuldigingen! Voorzitter komt tussenbeide!

Context: van “voetbal is oorlog” naar openbare orde en veiligheid

Tijdens een debat in de Tweede Kamer opende een vrouwelijke parlementariër (in de context aangeduid als mevrouw Faber) met een verwijzing naar de bekende uitspraak van wijlen bondscoach Rinus Michels: “Voetbal is oorlog.” Volgens haar onderstreepte Michels daarmee dat winnen niet alleen techniek vergt, maar ook hardheid en agressie.

Vanuit deze metafoor betoogde zij dat de Nederlandse samenleving door welvaart “soft” is geworden. Daarbij verwees zij naar het overheidsbeleid dat volgens haar het delen van welvaart en het stimuleren van geefgedrag bevordert als breed beleidsdoel.

Kern van het betoog: bevolkingsgroei vergroot vraag, politiecapaciteit neemt af

De parlementariër stelde dat de bevolkingssamenstelling verandert en de bevolking groeit, wat leidt tot een toenemende vraag naar politiecapaciteit. Tegelijkertijd, zo stelde zij, neemt die capaciteit juist af en zal het nog lange tijd duren voordat deze weer op peil is.

Zij wees op een paradox: een groot deel van de beschikbare politiecapaciteit wordt ingezet voor handhaving van de openbare orde, waardoor andere politietaken onder druk komen te staan. Daarnaast sprak zij over afnemend respect voor de politie, onvoldoende rugdekking vanuit het lokaal bestuur en een situatie met “te veel kapiteins op het schip”, wat leidt tot bestuurlijke onduidelijkheid en ontwrichting.

Voorbeeld 1: voetbalrellen en het voorstel ‘clubs laten meebetalen’

Als voorbeeld noemde zij voetbalgerelateerd geweld. Volgens haar slaat teleurstelling bij verlies regelmatig om in vernielingen en geweld, terwijl zelfs winst geen garantie is voor een vreedzaam feest.

Binnen stadions is veiligheid doorgaans de verantwoordelijkheid van private partijen; buiten het stadion ligt die taak bij de politie. Zij stelde daarom de vraag of de samenleving alle kosten hiervan moet blijven dragen, zeker gezien de financiële problemen bij de politie.

Volgens haar heeft de politievakbond voorgesteld om betaaldvoetbalorganisaties (gedeeltelijk) te laten opdraaien voor de kosten van politie-inzet rond wedstrijden. Dat acht zij een beter alternatief dan bezuinigen op de basisteams, die volgens haar cruciaal zijn voor het contact tussen politie en burgers.

Zij verwees naar Engeland en Duitsland, waar profclubs bijdragen aan deze kosten. Aangezien het betaalde voetbal een miljoenenindustrie is, acht zij het onredelijk dat de belastingbetaler opdraait voor de maatschappelijke gevolgen. Haar uitgangspunt: “de vervuiler betaalt.”

Voorbeeld 2: toename van demonstraties en gevolgen voor aangiftes

De parlementariër onderbouwde haar betoog met cijfers over demonstraties. Zij stelde dat het aantal demonstraties tussen 2015 en 2022 sterk is toegenomen, met in 2022 circa 6.502 demonstraties, wat leidde tot een forse stijging van de politie-inzet.

Volgens haar gevolg daarvan is dat veel aangiftes blijven liggen of niet worden opgepakt. Ook zouden tienduizenden zaken voortijdig zijn beëindigd wegens capaciteitsgebrek, waaronder zaken over mishandeling en zedendelicten.

Kern van de controverse: demonstratieslogans en antisemitisme

Zij verwees naar pro-Palestijnse demonstraties sinds oktober 2023, waarbij volgens haar de leus “from the river to the sea” wordt gescandeerd. Zij stelde dat deze leus een gewelddadige implicatie heeft en verwees naar een aangenomen motie van de Tweede Kamer waarin wordt opgeroepen deze uitdrukking als een oproep tot geweld te beschouwen.

Zij vroeg zich af of demonstraties bij of nabij ministeries altijd vergund zijn en of betrokken ministers daarvan op de hoogte zijn, en verzocht de minister om opheldering.

Incident in Amsterdam: demonstraties, persvrijheid en gezag

Een ander voorbeeld betrof een bijeenkomst in Amsterdam die volgens haar werd verstoord door pro-Palestijnse demonstranten. Aanvankelijk zou geen vergunning zijn verleend, maar na een kort geding stond de rechter een stil protest toe. In de praktijk, zo stelde zij, ontaardde dit in luidruchtige protesten.

Volgens haar werden niet de demonstranten verwijderd, maar werd het journalisten moeilijk gemaakt hun werk te doen. Zij noemde dat politieagenten perskaarten vorderden en stelde vragen over wie daartoe opdracht had gegeven, wie verantwoordelijk was, waarom de burgemeester niet ingreep en waarom de demonstranten niet aan de rechterlijke uitspraak werden gehouden.

‘Te veel kapiteins’: spanning tussen nationaal en lokaal gezag

Volgens de parlementariër is de politie een uitvoerende organisatie, maar wordt zij aangestuurd door meerdere gezagslagen:

• Op nationaal niveau: de korpschef en de minister, die verantwoordelijk zijn voor beleidskaders.

• Op lokaal niveau: de lokale driehoek van burgemeester, politiechef en officier van justitie.

Zij stelde dat deze verdeling leidt tot afschuiven van verantwoordelijkheid en gebrek aan eenduidige kaders. Als voorbeeld noemde zij beantwoording van Kamervragen over een incident in Utrecht, waarbij volgens haar de minister verantwoordelijkheid bij de burgemeester neerlegde in plaats van duidelijke kaders te stellen.

Zij pleitte voor uniforme regels en duidelijke kaders, zodat burgemeesters overal dezelfde uitgangspunten hanteren bij politie-inzet en geweldsmiddelen.

Voorstel: harder optreden tegen groepsgeweld

De parlementariër benadrukte dat volgens haar hard moet worden opgetreden tegen rellen, vooral wanneer deze in groepsverband plaatsvinden. Zij pleitte ervoor vaker de hele groep aan te pakken om het groepsgedrag te doorbreken en herhaling te voorkomen.

(Redactionele kanttekening: dit betreft het standpunt van de parlementariër; toepassing is afhankelijk van wettelijke kaders, proportionaliteit en beoordeling door bevoegde autoriteiten.)

Controverse over werving van politie op een gemeenschapsevenement

Zij uitte tevens kritiek op het feit dat de politie aanwezig was bij wervingsactiviteiten op het zogenoemde Halal Village Festival. Volgens haar maken de symboliek en de betrokkenheid van bepaalde organisaties dit evenement ongeschikt voor werving van personeel dat de democratische rechtsorde moet handhaven.

Zij verwees naar waarschuwingen van de AIVD dat bepaalde bewegingen op lange termijn een risico kunnen vormen voor de democratische rechtsorde en stelde de vraag of dit type imagovorming passend is voor de politie.

Scherpe interrupties: extremisme en ‘dubbele standaarden’

Tijdens het debat volgde een felle interruptie van een andere parlementariër (de heer Elabassie). Hij verweet mevrouw Faber een eenzijdige focus en vroeg haar expliciet naar haar houding tegenover uitingen van extreemrechts, zoals Hitlergroeten en hakenkruizen, en sprak van “dubbele standaarden”.

De voorzitter greep in en herinnerde de Kamer eraan dat in meerderheid is uitgesproken dat omstreden leuzen niet opnieuw in de plenaire zaal worden herhaald. Mevrouw Faber antwoordde dat zij het nationaalsocialisme verwerpt en distantieerde zich daarvan, maar ging verder niet inhoudelijk op de beschuldigingen in.

De heer Elabassie concludeerde daarop dat hij haar antwoorden onvoldoende vond en herhaalde zijn kritiek op vermeende dubbele maatstaven.

Slot: terug naar de kerntaken en verhalen van kosten

In haar afronding keerde de parlementariër terug naar haar kernpunt: de politie kampt met een tekort aan zowel personeel als financiële middelen, terwijl de vraag naar handhaving van de openbare orde toeneemt. Omdat middelen beperkt zijn, pleitte zij voor een terugkeer naar de kerntaken van de politie en voor het verhalen van kosten op personen en organisaties die disproportionele veiligheidskosten veroorzaken, zoals bij bepaalde sportevenementen of langdurige ordeverstoringen.