Fidan Ekiz: ‘Hij werd onwel tijdens de s*ks…’
In een openhartige column voor Vrouw in De Telegraaf neemt Fidan Ekiz, bekend als presentatrice en schrijfster, haar lezers mee terug naar haar jeugd, waar seksualiteit een taboe was binnen haar traditionele gezin. Ze vertelt hoe zij jarenlang dacht dat ze een leven zonder seks zou leiden, vanwege de strikte regels en onuitgesproken verboden die thuis golden.
Opgegroeid in een gezin met Turkse wortels, was seks vóór het huwelijk absoluut onbespreekbaar. “Over seks werd thuis niet gesproken, dat was gewoon geen onderwerp,” schrijft Fidan. In haar omgeving zag ze jonge vrouwen die na een vakantie in Turkije, het vaderland van haar ouders, stopten met school om te trouwen. Die verlovingen werden vaak door ouders geregeld en werden gezien als iets vrooms, iets wat hoorde bij het geloof en de traditie. Maar jongeren wisten volgens Fidan beter: het was vooral de enige manier om vrijuit te kunnen daten en samen te zijn zonder achterdocht van familie.
Voor Fidan zelf was trouwen op jonge leeftijd geen optie. “Dan maar een leven zonder seks,” dacht ze meer dan eens. “Hoe erg kon dat zijn? Wie was daar ooit aan gestorven?” Deze pragmatische, bijna uitdagende houding hielp haar om met het taboe om te gaan, maar het maakte haar onzekerheid over het onderwerp er niet minder om.
Binnen het gezin was de aanwezigheid van seksualiteit vooral voelbaar door de rigide reacties op alles wat ook maar iets met intimiteit te maken had. Zo was haar vader, die in huis “het oog” werd genoemd, fel tegen elke vorm van expliciete beelden op televisie. Zodra er intieme scènes op het scherm verschenen, grepen Fidan en haar broers en zussen in paniek naar de afstandsbediening om snel het beeld weg te krijgen. Omdat de batterijen vaak bijna leeg waren, zorgde dit soms voor chaotische taferelen: er werd letterlijk op de afstandsbediening geslagen om het beeld te blokkeren.
Fidan leerde de kunst van het zoenen niet van leeftijdsgenoten, maar van televisie en series. Ze kopieerde de manieren waarop geliefden elkaar zoenden, maar zonder tonggebruik — simpelweg omdat ze niet wist dat dat er ook bij hoorde. Toen ze op haar vijftiende voor het eerst zoende, kreeg ze meteen commentaar van haar vriendje: “Jij zoent raar, zonder tong.” Die relatie liep dan ook snel op niets uit.
Pas op haar 21e kreeg Fidan haar eerste seksuele ervaring. Die verliep allesbehalve soepel. Haar partner was zo zenuwachtig dat hij halverwege onwel werd. “Lig ik hier straks naast een lijk? Hoe leg ik dit uit?” dacht ze in paniek. Gelukkig liep het uiteindelijk goed af, zonder ongelukken. “Een leven zonder seks leek me op dat moment toch weer even zo erg nog niet,” reflecteert ze met een vleugje humor en eerlijkheid.
Fidan’s openhartige terugblik schetst niet alleen de impact van cultuur en opvoeding op seksualiteit, maar ook de persoonlijke strijd die velen met taboes ervaren. Haar verhaal laat zien hoe moeilijk het kan zijn om binnen strenge traditionele kaders je eigen weg te vinden, en hoe die eerste momenten van intimiteit zowel spannend als verwarrend kunnen zijn.
